Keywords
Abstract
Maqolada jamoat xavfsizligini ta’minlashda davlat-xususiy sheriklik (DXSh) mexanizmlaridan foydalanish bo‘yicha xorijiy davlatlar tajribasi qiyosiy-huquqiy yondashuv asosida tahlil qilinadi. Tadqiqotda DXShning normativ modeli va institutsional arxitekturasi, xavfsizlik sohasida davlatning eksklyuziv vakolatlari hamda xususiy sektor jalb etilishi mumkin bo‘lgan yo‘nalishlar (infratuzilma, texnologiyalar, servis va logistika) o‘rtasidagi muvozanat masalasi markazga qo‘yiladi. Xorijiy amaliyot misolida “Safe City” va videokuzatuv infratuzilmasi, transport va ob’ektlar xavfsizligi, favqulodda vaziyatlarda tezkor javob, xususiy qo‘riqlash, kiberxavfsizlik va ma’lumotlar boshqaruvi kabi sohalarda DXShning samaradorlik shartlari yoritiladi. Shuningdek, risklarni taqsimlash, shartnomaviy dizayn, KPI/SLA indikatorlari, davlat nazorati, shaffoflik va korrupsiyaga qarshi komplaens talablarining huquqiy mazmuni tahlil qilinadi. Xulosa qismida milliy tizimda DXSh mexanizmlarini moslashtirish uchun qiyosiy tajribadan kelib chiqadigan konseptual takliflar va normativ takomillashtirish yo‘nalishlari bayon etiladi.